Wypominki

W ubiegłym tygodniu teściowa mojego syna w czasie rozmowy wspomniała, że 1 listopada będąc na cmentarzu zawsze daje księdzu na "wypominki" również za moją teściową, którą znała i lubiła. Pomyślałam, że mama Ala by się pewnie ucieszyła, bo była religijna, ostatnia taka w tej gałęzi rodziny. Tak, że wraz z Jej śmiercią skończyło się dawanie na msze "za" najbliższych nieobecnych. W mijające rocznice nikt do kościoła nie chodzi, a jedynie na cmentarz "światełko pamięci" zapalić i kwiaty zostawić..

Wczoraj idąc do grobu teściów zauważyłam samotnie siedzącego księdza, z rozłożonym notesem i stojącą obok skrzyneczką na "co łaska". Mignął mi napis "Wypominki". Nikt się nie zatrzymywał, my też poszłyśmy dalej. Po drodze opowiedziałam córci o rozmowie opisanej wyżej. 

Wracając widzimy ten sam obrazek - samotny ksiądz, zero zainteresowania. Córcia, mimo że mocno "niekościelna" przyhamowała z komentarzem "babcia Ala by chciała" i podeszła do księdza:.

- Dzień dobry - to ona

- Niech będzie pochwalony - to on

Obie strony rozstawały się zadowolone, ksiądz z hojnego "co łaska", ona ze spokojnym sercem.

- Do widzenia - to ona

- Szczęść Boże - to on.

*

"Wypominać" nie będę, 

ale wspomnę tu dziś moich najbliższych nieobecnych, 

wszystkich troje pokonał rak. 

Pierwszy odszedł w styczniu 2003 roku mój teść, 

świetny facet, ukochany dziadek moich dzieci. 

W sierpniu tego samego roku umarła moja matusia, 

najlepsza z mam, a i niezgorsza teściowa i kochana babcia.

Po 6 latach, w lipcu 2009 roku do męża dołączyła moja cudowna teściowa, 

a ukochana babcia moich dzieci. 

Może to wygląda zbyt "cukierkowo" i "laurkowo", 

ale taka była prawda 

-

 i rodzice i teściowie trafili mi się wyjątkowo fajni i kochający, 

więc wspomnienia nie mogą być inne!

*