Pałac Guell

Eusebi Güell i Bacigalupi  – kataloński inżynier i przedsiębiorca, mecenas i przyjaciel secesyjnego architekta Antonia Gaudíego. Spotkał Gaudíego w Barcelonie na początku jego kariery i będąc pod wrażeniem jego projektów finansował niektóre z nich. Na zlecenie Guella Gaudi zaprojektował dla niego rezydencję przy Ramblach. Pałac został oddany do użytku z okazji Wystawy Światowej w 1888 roku, ale prace w środku trwały jeszcze dwa lata. 

W 1984 roku trafił na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Pałac jest zaskakująco doskonały w swojej funkcjonalności. 

Jest też piękny w każdym przemyślanym szczególe.

Dolna część budynku przeznaczona została na stajnie. Na półpiętrze mieściły się pracownia i biblioteka Guella, archiwum i poczekalnia. 

Stamtąd schody prowadziły do góry, do jadalni z kominkiem, sali bilardowej, saloników przeznaczonych dla córek do nauki muzyki i sztuki. Wszystkie te pomieszczenia są przechodnie, z każdego jest wejście do jadalni. 

Centrum pałacu stanowi salon zwieńczony kopułą. Tu odbywały się uroczystości i zebrania, ale również nabożeństwa, ponieważ po otwarciu drzwi na jednej ze ścian pokój zmieniał się w kaplicę. Na trybunie na półpiętrze grali muzycy. 

Prywatne komnaty znajdowały się zaś na drugim piętrze rezydencji. 

I gdzieś tam właśnie znalazłam ten "zagadkowy" kibelek uwieczniony na zdjęciu :)

Charakterystyczny dla bajkowego stylu Gaudiego jest głównie dach, z którego wyrasta 20 kolorowych kominów, udekorowanych ceramiką, szkłem, marmurem i porcelaną. 

Dla mnie szokiem była ta ciasnota architektoniczna, pałac sprawia wrażenie "plomby" wciśniętej między pośledniejsze domy i kamienice, chociaż zapewne było odwrotnie.

Ponieważ zdjęcia z komórki jakie są każdy widzi, a był zakaz używania lampy błyskowej, to zainteresowanych odsyłam na stronę pałacu, gdzie znajdziecie plany i zdjęcia. 

http://palauguell.cat/espais