"A nadzieja znów wstąpi w nas, nieobecnych pojawią się cienie
uwierzymy kolejny raz, w jeszcze jedno Boże Narodzenie.
I choć przygasł świąteczny gwar, bo zabrakło znów czyjegoś głosu
Przyjdź tu do nas i z nami trwaj, wbrew tak zwanej ironii losu..
Daj nam wiarę, że to ma sens, że nie trzeba żałować przyjaciół,
że gdziekolwiek są dobrze im jest, bo są z nami choć w innej postaci...
I przekonaj, że tak ma być, że po głosach tych wciąż drży powietrze,
że odeszli po to by żyć.. i tym razem będą żyć wiecznie..."
uwierzymy kolejny raz, w jeszcze jedno Boże Narodzenie.
I choć przygasł świąteczny gwar, bo zabrakło znów czyjegoś głosu
Przyjdź tu do nas i z nami trwaj, wbrew tak zwanej ironii losu..
Daj nam wiarę, że to ma sens, że nie trzeba żałować przyjaciół,
że gdziekolwiek są dobrze im jest, bo są z nami choć w innej postaci...
I przekonaj, że tak ma być, że po głosach tych wciąż drży powietrze,
że odeszli po to by żyć.. i tym razem będą żyć wiecznie..."
*
Madre słowa, tez mnie nie omijają mysli o nieobecnych za którymi bardzo tęsknię ....
OdpowiedzUsuńPOzdrawiam :-)
ja pozdrawiam Alu :)
UsuńPięknie, sentymentalnie... to lubię.
OdpowiedzUsuń:)
UsuńCo rok... odkąd zabrakło mamy przy wigilijnym stole...puszczam sobie tę płytę szykując się do wigilii... prasując obrus... dekorując stół... czy gdy zwyczajnie stoję nad garami... Ta pastorałka jest zawsze ze mną... i mama też.... ~palisander
OdpowiedzUsuńja chyba przed laty właśnie na Twoim blogu tę kolędę znalazłam ... i też ze mną już została
Usuń